Gorcum.nl
Stef de Ridder was in 1950 hospik in Gorcum
Je moet je plaats weten...
Toen het onderdeel lichte Lua in Gorcum werd opgeheven dunde het garnizoen in snel tempo uit. Wekelijks werden dienstplichtigen gedemobiliseerd en beroeps werden overgeplaatst naar andere onderdelen. Zo kwam de dag dat er niet genoeg militairen meer waren om wacht te lopen aan de kazernepoort. De toenmalige garnizoenscommandant, een sergeant-majoor, had daarom sergeant Kees en mij ingedeeld bij de wachtlopers. Wij waren dat al maanden niet meer gewend en maakten bezwaar. Op grond van het Tractaat van Geneve mocht geneeskundig personeel alleen zichzelf of hun patienten gewapend beschermen (vandaar dat we ook geen geweer hadden, maar slechts bewapend waren met een Browning pistool). We zouden dus wel onze MGD mogen bewaken, maar niet de kazerne. Daar had onze brave sergeant-majoor nooit van gehoord en belde naar Den Haag. Na veel gezoek en het raadplegen van naslagwerken kwam men er achter dat we gelijk hadden en was het wachtlopen van de baan.
De dag kwam dat er ook geen chauffeur meer beschikbaar was om ons van eten te voorzien. Als we 's morgens ziekenrapport in de kazerne hielden, waar vrijwel niemand meer gebruik van maakte, namen we gelijk brood en beleg mee voor die dag. Maar voor de warme maaltijd moesten we naar de kazerne komen. Het was geen bezwaar om hooguit zeven minuten te lopen voor de warme hap. Nu hadden we op de MGD geen last van hierarchische toestanden. Als we koffie dronken, gingen we zitten waar we wilden. Sterren en strepen golden niet, ook niet als de tandarts wekelijks op de koffie kwam of een officier uit de kazerne. Dus toen we op de kazerne moesten eten gingen we gewoon aan tafel zitten, sergeant Kees en ik naast elkaar. Toen kwam de sergeant-majoor binnen en ging als hoogste in rang aan het hoofd van de tafel zitten. Rechts van hem een sergeant eerste klas en links van hem een beroepssergeant met de meeste dienstjaren. En zo het rijtje af van sergeants, naar korporaals en naar soldaten.
"Wil de sergeant van de MGD hier plaats nemen?" wees de sergeant-majoor Kees zijn plaats. "En de soldaat van de MGD daar?". Zo werd ik naar achter aan tafel verwezen, hoewel we maar met een man of twaalf waren. Maar ik deed het natuurlijk prompt verkeerd; ik ging uiteraard tussen de soldaten zitten. "Nee, u moet daar zitten, u bent soldaat eerste klas" (de dokter had er namelijk voor gezorgd dat ik "bevorderd" werd, dan verdiende ik een dubbeltje per dag meer). Dus ik moest weer een stoeltje opschuiven naar boven, wat ik deed onder het gezegde "Vriend, ga hoger op". Met een verwijtende blik zei de sergeant-majoor: "Hier wordt niet gespot! Mag ik een ogenblikje stilte" en Kees keek me van onder zijn halfgesloten oogleden met een brede grijns aan. Zo leerde ik dat je altijd je plaats moet kennen...
Stef de Ridder
Rats, kuch en bonen
Foto: exterieur cantine Willemskazerne
Gorcum was bijna vier eeuwen lang garnizoensstad. In 1969 werd de Willemskazerne platgegooid. De karakteristieke toegangspoort bleef staan als stille getuige. Ik sta op wacht en denk aan jou....
Bikken voor bikkels
Foto: interieur cantine Willemskazerne
Vele legeronderdelen kwamen hier een hapje eten, waaronder de mannen van de Vaar en Duikerschool der Genie, de lichte Lua en het 105 Verbindings-verkenningsbataljon.